bir gün...

Gece birde dostlarını minicik,ama sohbeti tatlı mekanımız mutfakta sabah on çeyrekteki derse gidebilmek için bırakmak zaten kötü bir şeydi..Sabah yatağımdan kalktım,ne giyineceğime karar verdim makyajımı yaptım ve istemeye istemeye okula gittim.Çünkü yalnızdım.Bu çok sıkıcı ve çekilemez bir şey inanın bana.Evet evet bu aslında kendimde ' yalnızlık fobisi ' diye adlandırdığım bir şey..Ama sonra dedim ki okulda yalnız değilim ya..Kantine girdim,etrafıma bakındım, bir poğaça bir su dedim..Bir ümit dedim bizim sınıftan samimi olduğum biri çıkar diye tekrar bakındım etrafıma ve EVET YALNIZDIIM .. Çaresizce sınıfa çıktım.. Ders,ara falan derken 14 kişiyle ve yalnızlığımla öğle arasını getirdim..Evet dedim şimdi kantine gidip önce boş bir masa bulmalıyım,buldum..Telefonumu çıkardım ve beni yalnızlığımdan kurtaracak dostumu aramışım..1 2 derken yok ulaşamıyorum..Telefonu cebinde ne diye taşırsa canım arkadaşım ! Mesaj attım bu seferde,ama yok cevap yok..Bir diğer dostumu aradım,uyuyomuş..Diğerini aradım çarşıya çıkma planımızı gerçekleştirmek için,uyuyormuş !! İyi dedim yalnızlığım,bugün benim dostum ol madem..Ama yok kabullenemedim ve kaçınılmaz son :dersten kaçtım..Eve geldim..Sessiz evim ve yalnızlığım..Of dedim yeter.. Ve o sırada bilgisayarımı açtım derken , aç mısın dedi dostum hadi gel kahvaltı yapalım..Evet dedim yalnızlığım şimdi DEFOL :)Sonrasında bir otobüs,üç kız,bir Samsun,bir çarşı,bir ayakkabı,bir gömlek,bir Gırgır,bir muhabbet ve eve dönüş.. Otobüsteyiz o da ne bir reklam Gofredooo !! O bizim olmalı. Türkiş market sağolsun sadece bi gofredo değil marketi aldık geldik eve..Sonrası mı sonrası mutfağımızda kalması gereken küçük bir sır... ;)